چه رسم جالبی است

...صداقتت را می گذارند پای سادگیت … 
...سکوتت را می گذارند پای نفهمیت … 
...نگرانیت را می گذارند پای تنهاییت … 
...و وفاداریت را پای بی کسیت … 
!!!و آن قدر تکرار می کنند که خودت باورت می شود که تنهایی و بی کس و محتاج... 

 

...آدم ها آن قدر زود عوض می شوند … 

آن قدر زود که تو فرصت نمی کنی به ساعتت نگاهی بیندازی... 
...و ببینی چند دقیقه بین دوستی ها تا دشمنی ها فاصله افتاده است …